Sinds enige tijd heb ik mezelf vrijwillig verbannen naar het Zeeuwse platteland. Eén van de + ..: de extragratis prachtige luchten.
Het lichtspel van zon en wolken gaat nooit vervelen. Geen moment het zelfde en altijd anders (so! die zin alleen al is een Salonbloggie waard). Als de oude Hollandse Meesters de wolken nog konden zien, dan zouden ze flux met de penselen en spatels aan de slag zijn gegaan. Het origineel is echter niet te overtreffen en vaak zo apart dat men de schilder ervan niet serieus zou nemen.

Penselen heb ik niet en ben meestal slechts gewapend met een brakke GSM. Dus verlekker u aan de dito picas (klikkerdeklik):

Ik snap het best. De donkere dagen voor Kerst, je zit er even helemaal doorheen. Geen fut om te leven, te moe om dood te gaan. Alles is je teveel, de kou in je hart, een onpeilbare leegte. Soms schijnt de zon maar je voelt geen warmte...
Kom hier, dan krijg je een schouder om op te leunen, een warme arm om je heen en een mooi lied om je te troosten. Want hé, waar zijn vrienden anders voor?