De kalende plekken op mijn tiest lijken verklaard: mijn kop wordt groter, terwijl mijn schilletje niet meerekt. Zo moet het ook met de aarde gegaan zijn, dat beweert tenminste Neal Adams.
Volgens de gangbare theorie verschuiven de continenten over de aarde (continental drift). Ooit was er één groot eiland, Pangea, maar dat brak plots in stukken door magmastromen onder de aardkost. Op sommige plaatsen wijkt de aarde uiteen (seafloor spreading) en wordt door opwellende lava nieuwe bodem aangemaakt. Op andere plaatsen duiken de platen van de aardkorst onder elkaar (subduction) en lossen ze op in het hete magma. Er vindt zo recycling van de aardkorst plaats.
Volgens Neal Adams is dit onzin.
Hij zegt dat de continenten niet alleen in elkaar passen op plaatsen waar ze uit elkaar wijken, maar ook aan de ander kant (die volgens de plaattektoniekschool dus op dat punt verdwijnen, of juist bergketens vormen). De continenten zouden dus niet uiteen zijn gedreven en gebotst, maar de aarde is simpelweg gegroeid en toen uit de jas gegroeid.
Interessante en sterke punten van zijn theorie zijn o.a. het onzinnige idee dat er ooit één eiland was (alsof er onder de zee geen aardkost was), de vindplaats van dezelfde fossielen op verschillende continenten, waarom dieren miljoenen jaren geleden veel groter waren.
Zwakke punten zijn: waar komt die groei van de aarde vandaan (uitdijende heelal?), waar komt al dat water vandaan (Adams oorspronkelijke aardkloot was een kleine dorre planeet). Dat verklaart ie ook wel, maar is minder plausibel dan zijn verhaal over de scheurende aardkorst. Ik weet niet of de huidige geologie (soms net zo inert als de materie die ze bestudeert) hier wel aan wil. Het helpt ook niet echt dat Adams alles presenteert in een amateuristisch paranormaal TV winkelkanaal wonderzeem sfeertje.
