Vader & Zoon

Na alle verhuis voor- en nabereidingen, had ik al besloten: vandaag wordt er weer eens ge(race)fietst. De laatste rit was immers al weer meer dan 5 weken geleden.
Dat begon dus vanochtend met het bavianen-pluis van de poten te krabben. Van die wollige lama-poten onder een koersbroek is immers geen gezicht. Fietsje klaargezet, bandjes op spanning, stof eraf geblazen…

Klik, klik, en weg waren we (mijn fiets en ik – de fiets is voor mij altijd een soort gezelschap, we vormen tenslotte een 2-eenheid).
Vooraf had ik al besloten de Zeelandbrug te willlen ‘pakken’, ik woon er nu vlakbij en dat zijn dus mooi kix voor nix. Daarna zou ik wel zien.
Oef, ik was ook wat stoffig geworden, en ook mijn bandjes stonden ook op spanning… al die chinees en friet van de verhuis moeten ook ergens blijven.

Wauw, de Zeelandbrug! Samen met Zierikzee een icoon uit mijn jeugd, en nu fietste ik hier! Hehe, stoute plannen: waarom ook niet even de Oosterschelde-kering erbij doen? Dat ritje staat al heel lang om mijn verlanglijst, sinds collega @winG vertelde dat ie dit altijd met zijn vader reed: het ‘Vader & Zoon’-rondje. Teleurgestelde Peter van Straaten-fans kunnen nu wegklikken.

Jaaaaaaaaaaaaa…. zeer speciaal dat gevoel: plaatsen voorheen onbereikbaar voor de fiets zijn plots één grote speelwei. Het rijden over de pijlers bij de Oosterschelde is wel vermoeiend: die 2cm brede reepjes op 8 bar geven niet echt veel comfort als je telkens over de las van de segmenten rijdt, slecht voor de cadans. Ook jammer is dat het hoogste punt (over de sluis) niet voor de fiets toegankelijk is, hoe maak je anders je hoogtemeters in Zeeland?

Vanaf de Banjaard naar huis was het beste er wel vanaf, maar aan het eind was er van het gemiddelde nog mooi 28km/h over. Niet over zeuren na 5 weken niets doen.

De volgende keer een rondje Veerse Meer (als eens eerder gereden meet Sjaan en C.)

Vakantie

Wat is vakantie toch een mooi concept. Je doet geen ene moer, maar het salaris wordt gewoon gestort!

Wat een leven! Als ik veel geld had, zou ik een goede rentenier zijn.

Maar ja als… als me oom tieten had, was het me tante.

Stuur

Klein geluk is een ander motorstuur.


(mouseover: oud en nieuw stuur)

Martijn bedankt!

Tomaat

Klein Geluk; schijfjes tomaat op een boterham met oude kaas.
Ach ja de tomaat, rond 1500 door de Spanjaarden uit de Andes naar Europa genomen.
Het is een groente, maar wat we eten is de vlezige vrucht. Hee, een tomaat is dus groente en fruit tegelijk! Dubbel gezond dus (hè Jos).
Als kind lustte ik geen tomaat. Ja ik was de boze droom van elke opvoeder, zo’n kind dat wel pinda’s lustte maar geen pindkaas, geen biefstuk at maar wel gek op was rundertartaar, een jongen die tomaat resoluut uitspauwde maar verzot was op tomatensoep.
En nog ben ik niet dol op tomaat. Maar zodra je het gaat combineren….. lekker hoor! Bijvoorbeeld in een salade met ui/knoflook/olijfolie, of als verse stukjes op stokbrood met fetakaas, even in de oven laten wonen en happen maar! En dus op de botorham met oude kaas.
T'maote
Vanwaar die revival bij mij? EKO-tomaten bij de super (Dirk). Mooie eerlijke tomaten, niet van die in Nederlandse kassen snel opgefokte Wasserbomben. Tomaten uit Nederland: kleur=perfect, groot? heel groot!, sappig: och mensen, hoeveel sap kan erin en niet te duur.
Maar haal eens een broodje met kaas/tomaat. De tomaat is dan gesneden in van die natte slappe plakken die je kaas snel doen veranderen in een weke massa met de bleekheid van een in formaldehyde bewaard snijlijk. Blèah.
Ja al dat veredelen en turbo kweken in kassen is funest voor de smaak gebleken. Ojaaaa…. de smaak, Daar ging het toch om. We zijn wat doorgeschoten in onze geïndustrialiseerde tuinbouw.
Dan mijn EKO-vriendjes: stevige smaakvolle tomaatjes met een stevig vel. Geen slap rode kledder die weggeslurpt moet worden maar de echte ‘bite’ van vruchtvlees en het knappen van het velletje al was het een knakworstje.
Waarlijk Klein Geluk; schijfjes tomaat op een boterham met oude kaas.

Limburg

Juni 2005

Grathem, voorbij… de wereld is anders: rivieren, heuvels, huizen, zelfs de kleur van de aarde.
AWACS, ENCI en DSM vechten met Historie, Vlaaien en Maretak.

Mijn hart bloost, emoties kaleidascoop.
Bij Meerssen rolt de auto vol geluk naar beneden door een traan…
Ze woont er niet meer, maar van jou mag ik altijd terug komen.

We stoeien bij Vijlen, 39/23, soms ben ik sterker, vaak win jij.
Mensen praoten mit mich maar ons past enkel een verliefde stilte.

Niet uit je schoot maar wel jouw kind, ik ben thuis.

© RN