In atjemenou

De maan, die heldere stoffige pokdalige bal die zo vaak romantisch aan de hemel staat. De maan die door de bomen heen Zwarte Piet nog enigszins zichtbaar maakte. De maan die er voor zorgde dat jouw zandkasteel bij de eerst volgende vloed weer verdween. Ja de maan, die de schoot van jouw ex-je elke 28 dagen veranderende in een ontplofte bloedbank. Die maan dus.
Vijf dagen geleden was ie nog super, maar binnenkort is misschien zelfs helemaal weg. Die schijnbaar droge koude satelliet blijkt namelijk van binnen te smelten, doordat de aarde maar aan dat ding blijft trekken. Bij elke omloop rond onze planeet, wordt de maan een klein beetje vervormd door het aardse zwaartekrachtveld. De energie die daarbij vrij komt houdt de maan van binnen vloeibaar, al sinds het begin van haar ontstaan. Misschien smelt ze straks wel helemaal, dan zijn we dan eindelijk af van dat verschrikkelijke REM-nummer. En maandag was toch altijd al een kutdag. De maan, volgens sommigen zijn we er er zelfs nooit geweest. De maan, zou je ‘m missen als ie er niet meer was?

Maan panorama
Recommended Posts

Reageer: