In fietsen

Het spelen met de wind, je rit indelen, souplesse & techniek, die zoevende wielen over gladde asfalt, het hypnotiserende van de juiste cadans zo net tegen het omslaggebied aan, terwijl hitte, ademnood en suikertekort in het hoofd een virtuele tunnel vormen met één man, één fiets … ja ahum, ik sla door. Maar het wordt me stilaan duidelijk, ik ben een

tijdrijder

Ben het liefst alleen op pad met mijn eigen tempo, mijn eigen rondje, niet de chaos van de groep, geen wieltjes zuigen, geen bordjes leeg eten, niet linkeballen.

Tijdrijden is de hogeschool van het fietsen. De Engelsen snappen dat veel beter. Een etappe is een stage. Een stage: da’s iets voor 2e jaars studenten. De tijdrit, time trial, daarentegen… een trial is een test van bekwaamheid, hier worden het onderscheid gemaakt, geen plaats voor broekventjes!
Toch, hier geen ossenkopstuur, geen zadel wat te ver naar voren staat en geen wortel op de kop. Ik speel natuurlijk gewoon op de openbare weg, in het echte leven. Net als vanmiddag.

Recommended Posts

Reageer:

LimmyPlatkat