In blahdiblah

Vandaag heb ik mezelf een Sinterklaaskado gegeven. Het lag eigenlijk al buiten klaar en het hoefde niet meer uitgepakt te worden. Het enige wat ik doen moest, was van mijn luie reet komen om al stadsfietsend te zwerven door het platteland van de besneeuwde polders langs het Veerse Meer.

Wat een feest! Alleen in een winterlandschap met stuifduinen, jezelf een ontdekkingsreiziger wanen omdat de sneeuw laat zien dat je ergens als eerste bent. Dat sneeuwdek dempt ook al het geluid van de moderne wereld en de rest wordt overstemd door de (snijdende) wind. Ah, zó klonk dus de wereld tot 150 jaar geleden…

Fietsen dus. Als een crosser ver achterop het zadel, de kont al zwevend boven het achterwiel, het stuur losjes in de handen en de remmen vooral niet aanraken. Raggen door de sneeuwduinen, de fiets onder je laten dansen zodat ie zelf zijn weg kan vinden door hoge rulle sneeuw, tegensturen, hangen, duwen, snelle correcties maken als het de wielen gaan glijden…wat een weldaad voor de reflexen. Mens en fiets als de perfecte 2-eenheid: intiemer met zijn rijwiel kan men bijna niet zijn (had ik wel eens verteld dat ik fietsen best leuk vind?)

Een sloot verstoven tot sneeuw-canyon The faithful 2 wheeled donkey patiently awaits the return of its owner.

Even zoete hete thee bij het Ezelhuis (pas op: baby Max eet uw vingers) en verder de nieuwe wereld in met de toch zo bekende wegen.
Eenmaal terug bij de bebouwde kom was de magie verdwenen, de idylle verstoord: ik was niet langer alleen en de sneeuw op de wegen was verworden tot een zoute pap. Zelfs lijn 31 reed gewoon, op tijd bovendien.

Maar het was mooi. Dank u Sinterklaasje!

Recommended Posts
Comments
  • Loe
    Beantwoorden

    Mooi!
    En ja, de Sint is dit jaar een dag te vroeg naar huis gegaan. Al het moois is in 1 nachtje foetsie! Het ziet er nu buiten op de grond uit als Amsterdam na koninginnedag.

Reageer: